چرا ایالات متحده قلب آلمان نازی را فتح نکرد؟
قطعاً برای بسیاری محصلین تاریخ این پرسش مطرح می شود که چرا در جریان واپسین روزهای جنگ دوم بین الملل که منجر به ویرانی کامل آلمان و اروپا گردیده بود، ایالات متحده به پیشروی خود تا تسخیر پایتخت شیطان ادامه نداد و افتخار فتح را به رقیب خود، اتحاد جماهیر شوروی به رهبری استالین واگذاشت؟ ویلی برانت، صدراعظم اسبق آلمان غربی از این رویداد به ناراحتی یاد می کند و معتقد است این نیز دیگر اشتباه از سلسله اشتباهات فاحش نیروهای متفقین (آمریکا-بریتانیا-فرانسه-شوروی سابق- چین) در شکست آلمان نازی بود. او معتقد است چنانچه در یازدهم آوریل سال 1945 میلادی، نیروهای آمریکایی پیشرو، در آلپ توقف نمی کردند قطعاً روزدتر از متحدین کمونیست آنروز خود به برلین می رسیدند و شاید اینگونه هیچگاه آلمان به دو نیم در جریان نزدیک به پنجاه سال جنگ سرد تقسیم نمی شد.
او معتقد است ژنرال آیزنهاور - فرمانده ارشد نیروهای آمریکایی – آنقدر از دید بالا و آینده نگری برخوردار نبود که اهمیت برلین به عنوان قلب تحرکات هفت دهه پیش از آن را در اروپا درک کرده باشد. همچنین بسیار جای سئوال دارد که چگونه فردی در این مقام از دانستن تاریخ اروپا بویژه تحولات پس از سقوط امپراتوری پروس و برآمدن آفتاب آلمان بی خبر بوده باشد. اینچنین است که نیروهای آمریکایی مدعی آزادسازی اروپا در کوه های آلپ، نهایت دست از پیشروی به سمت پایتخت آلمان نازی بر می دارند.
ویلی برانت می گوید، سالها بعد از این واقعه، او با ژنرال آیزنهاور که دیگر در مقام ریاست جمهوری ایالات متحده بود در ضیافتی برخورد می کند و نظر او را در همین زمینه جویا می شود. مابقی را از زبان برانت بشنویم: «... او خود تأیید کرد که پیامدهای دستور خود در مورد عدم پیشروی به سوی برلین را پیش بینی نمی کرده است. بنابراین آمریکایی ها و بریتانیایی ها بعد از روسها، و فرانسویها حتی دیرتر از آمریکایی ها و انگلیسی ها وارد شهر شدند و هرگونه توافق روشن در مورد دسترسی به شهر را از قلم انداختند.»
قطعاً برای بسیاری محصلین تاریخ این پرسش مطرح می شود که چرا در جریان واپسین روزهای جنگ دوم بین الملل که منجر به ویرانی کامل آلمان و اروپا گردیده بود، ایالات متحده به پیشروی خود تا تسخیر پایتخت شیطان ادامه نداد و افتخار فتح را به رقیب خود، اتحاد جماهیر شوروی به رهبری استالین واگذاشت؟ ویلی برانت، صدراعظم اسبق آلمان غربی از این رویداد به ناراحتی یاد می کند و معتقد است این نیز دیگر اشتباه از سلسله اشتباهات فاحش نیروهای متفقین (آمریکا-بریتانیا-فرانسه-شوروی سابق- چین) در شکست آلمان نازی بود. او معتقد است چنانچه در یازدهم آوریل سال 1945 میلادی، نیروهای آمریکایی پیشرو، در آلپ توقف نمی کردند قطعاً روزدتر از متحدین کمونیست آنروز خود به برلین می رسیدند و شاید اینگونه هیچگاه آلمان به دو نیم در جریان نزدیک به پنجاه سال جنگ سرد تقسیم نمی شد.
او معتقد است ژنرال آیزنهاور - فرمانده ارشد نیروهای آمریکایی – آنقدر از دید بالا و آینده نگری برخوردار نبود که اهمیت برلین به عنوان قلب تحرکات هفت دهه پیش از آن را در اروپا درک کرده باشد. همچنین بسیار جای سئوال دارد که چگونه فردی در این مقام از دانستن تاریخ اروپا بویژه تحولات پس از سقوط امپراتوری پروس و برآمدن آفتاب آلمان بی خبر بوده باشد. اینچنین است که نیروهای آمریکایی مدعی آزادسازی اروپا در کوه های آلپ، نهایت دست از پیشروی به سمت پایتخت آلمان نازی بر می دارند.
ویلی برانت می گوید، سالها بعد از این واقعه، او با ژنرال آیزنهاور که دیگر در مقام ریاست جمهوری ایالات متحده بود در ضیافتی برخورد می کند و نظر او را در همین زمینه جویا می شود. مابقی را از زبان برانت بشنویم: «... او خود تأیید کرد که پیامدهای دستور خود در مورد عدم پیشروی به سوی برلین را پیش بینی نمی کرده است. بنابراین آمریکایی ها و بریتانیایی ها بعد از روسها، و فرانسویها حتی دیرتر از آمریکایی ها و انگلیسی ها وارد شهر شدند و هرگونه توافق روشن در مورد دسترسی به شهر را از قلم انداختند.»
اینچنین شد که تاریخ پنج دهه ی آینده نیمی از آلمان بر زیر سایه سنگین استبداد کمونیستی رقم خورد و آلمان شرقی به تکه گوشتی بی اراده در مقابل ارباب کمونیست خود مبدل گشت. این در حالی است که نیروهای مترقی آنروز آلمان چون ویلی برآنت و دوستان حزبی اش در روزهای جدایی دو آلمان کمپینی تحت عنوان «آنچه ما هستیم: برلین آزاد، کمونیست هرگز!» به راه انداخته بودند.
0 دیدگاه:
ارسال يک نظر