در کشاکش مساله برپایی دیوار مابین دو برلین شرقی و غربی آن روزگار، برانت تحت هیاتی دیپلوماتیک از واشنگتن دیدار می کند و موفق می شود در یکی دو دیدار نخست نظر مساعدی از خود بر جان اف. کندی رهبر وقت بلوک غرب برجا بگذارد. در اوج تیره شدن روابط دو ابرقدرت زمانه، بحران هسته ای کوبا پیش می آید. کندی عکس های سرّی هوایی از پایگاه های موشکی کوبا تحت الحمایه شوروی به برانت نشان می دهد و او که به عنوان فرماندار-شهردار مرزی یکی از نقاط بسیار حساس با بلوک شرق در کاخ سفید حضور دارد نگرانی خود را به رئیس جمهور آمریکا منتقل نمی کند اما به او قوت قلب داده که تا می تواند در مقابل سوسیالیسم مستبد شرقی ایستادگی کند.
«... و هنگامی که به برلین بازگشتم و شنیدم که وضعیت بحرانی شده است، شبانه پیامی از طریق نماینده آمریکا فرستادم و [دوباره] به او گفتم که هر طور صلاح می داند، تصمیم گیری کند: ما در برلین وحشتی نداریم. این ابراز اعتماد، کِندی را تحت تاثیر قرار داد و روابط دوستانه ما را تثبیت کرد.»
در سفر دیگری که چند ماه پس از حل و فصل بحران کوبا فراهم آمد، لحظه ای فرا می رسد که برانت با کندی در باغ کاخ سفید تنها می ماند. کندی رو به برانت از او می پرسد که «با چه نوع آلمانی سر و کار» خواهد داشت و جواب می شنود: با آلمانِ متحد و دوست چنانچه استقلال بیشتری به آنها داده شود.
نه ماه بعد جان اف. کندی در دیداری رسمی برای نخستین بار وارد برلین می شود و روابط عمیق تری با جمهوری فدرال آلمان غربی به عنوان یکی از متحدین مرزی با بلوک کمونیست برقرار می گردد. این همان دیدار تاریخی بود که رئیس جمهوری آمریکا در برلین در مقابل خیل عظیمی از مردم آلمان خود را یک برلینی خطاب می کند و بدین وسیله تمامی نقشه های اتحاد جماهیر شوروی در بلعیدن یکباره تمامی آلمان را نقشه بر آب می کند.
با ترور جان اف. کندی، برانت عمیقاً ناراحت و نگران می شود. «کندی ... مردی جالب توجه بود ... صراحت او، تمایل آشکارش به نوسازی، قدرت کلام پرنشاط ... و امید به عدالت بیشتر در جهان را تشویق کرد.»
0 دیدگاه:
ارسال يک نظر