«... باید ضرورت اخلاقی و سیاسی خلع سلاح به دولتهای دارای سلاح هسته ای نشان داده می شد؛ آنها می بایست قانع می شدند که کاهش زرادخانه سلاح های هسته ای و در صورت امکان، از بین بردن کل آن ضروری است - قبل از این زمان نیز چنین نظراتی مطرح شده بود. از دولتهای فاقد سلاح هسته ای انتظار می رفت با صرف نظر کردن از تسلیحات هسته ای، نقشی در ایجاد صلح جهانی ایفا کنند.» اینچنین بود که معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای شکل گرفت و دولتهای بسیاری به عضویت آن در آمدند.
متاسفانه تلاشهای برانت در دو جبهه نتیجه بخش نبود و بگفته او فرصتی تاریخی در جهت رسیدن به جهانی عاری از تسلیحات اتمی از دست رفت. کشورهای بسیاری از حرکت عدم تعهد، ایمان خود را به حرکت خلع سلاح از دست دادند. تعدادی از آنان از باشگاه منع گسترش خارج شده و به جمع کشورهای دارای سلاح اتمی پیوستند. پنج قدرت اولیه نیز بجای کاهش تسلیحات خود تا پایان عصر جنگ سرد به افزایش توان اتمی خود مبادرت ورزیدند. جهان امروز دارای نزدیک به ده قدرت اتمی بالقوه است. ده قدرتِ بالقوه ی دارای انواع سلاحهای هسته ای که هر کدام از آنان به ضرب انگشتی می تواند تمامیت جهان را به لحظه ای درهم بشکند.
0 دیدگاه:
ارسال يک نظر